ببينيم اطلاق روايت سماعه اين فرض را شامل مىشود يا نه ؟ به لحاظ كلمه تدليس ، عنوان تدليس صدق مىكند زيرا تدليس اخفاء عيب است و بعد از عقد ، مرد اخفاء عيب مىكند تا زن حاضر به عروسى و تمكين بشود و اگر مرد اين اخفاء را انجام نمىداد شايد زن راضى به تمكين نمىشد و بله تكوينى نمىگفت و تسليم نمىشد . پس داعى و انگيزه مرد بر اخفاء عيب ، كام‌جويى و تمتع بردن و فراهم كردن مقدماتى است كه بر اساس آن زن راضى به تمكين شود و چون مرد تدليس كرده است عنوان روايت كه تدليس خصى است صادق است . و تدليس مختص به جايى نيست كه مرد تدليس كند تا عقد صحيح واقع شود بلكه حتى اگر اخفاء عيب براى بله تكوينى هم باشد ، باز اين عنوان صادق است . پس بله گفتن و موافقت زن گاهى در صحت عقد و جواز و حليت شرعاً دخالت دارد و گاهى دخالت شرعى و قانونى ندارد ، بلكه دخالت تكوينى و خارجى دارد . اطلاق روايت هر دو مورد را مىگيرد . روايت سوم : عن ابن مسكان قلت : سله عن خصى دلس نفسه لامرأة و دخل بها فوجدته خصياً قال يفرق بينهما « 1 » در اين روايت نيز اخذ به اطلاق مانعى ندارد . از اين روايت استفاده مىشود كه زن اطلاعى نداشته و بعد از دخول متوجه شده كه مرد خصى است و اطلاق روايت ، شامل فرضى كه مرد قبل از عقد خصى بوده و فرضى كه مرد بعد از عقد خصى شده مىشود . در عنن هم رواياتى هست كه بعداً بحث آن مىآيد . در آن روايات هم اطلاقاتى هست كه شامل عنن قبل از عقد و بعد از عقد مىشود . بنابراين از مجموع اينها استفاده مىشود كه فرقى در ثبوت خيار فسخ براى زن در خصاء قبل از عقد و بعد از عقد نيست و حكم به اختصاص خيار فسخ به خصاء قبل از عقد مشكل است .

--> ( 1 ) - وسائل الشيعة ، باب 13 من ابواب العيوب و التدليس ، ح 3 .